สังเวชตัวเองเหลือเกิน...
posted on 16 Dec 2011 18:24 by wanchai13พยายามที่จะดึงจิตให้เข้าสู่ลู่เข้าทาง เพื่อทางแห่งสันติ
อุปมาเหมือนดึงเชือกเพื่อขึ้นทีีี่สูง ดึงไปได้สักพัก แรงกระตุ้นกลับหมด
แรงกระตุ้นมาทีละระยะ ดึงไปนิด ก็หมดแรง (สรุปง่ายๆคือ ตัวเองขี้เกียจ จนเกินไป)
การภาวนา มาทำล่อๆแล่ๆ ก็จะได้แบบล่อๆแล่ๆนี่ละ
จากจุดเริ่มต้น ที่เราประมาทโดยแท้ คิดว่า หยุดพัก นิดเดียวคงไม่เป็นไร
ในช่วงที่จิตมีกำลังดีๆ จิตสบาย มีกำลัง ก็ชะร่าใจ ว่า เราไม่เป็นไรหรอก
พอกำลังหมด คราวนี้ คลุกเป็นขี้เถ้าไปเลย
มองสภาวะ ก็ไม่เห็น มืดมัวไปหมด
เข้าใจเลยว่า คนประมาท ไม่ดีเอาเสียเลย (เข้าใจถึงหัวอกเลยว่า นี่ละผลของคนประมาท)
ค่อยๆเดิน เดินทีละนิด เดินไปเรื่อยๆ แต่อย่าหยุด เวลาเดิน ก็อย่าใจร้อน
มาเลย กลับมาได้แล้ว เจ้าคนประมาท เจ้าคนขี้เกียจ
ประมาทนาน หลงนาน นรกยังเปิดรับเจ้าทุกเมื่อนะ อย่าประมาท
(เขียนไว้เตือนตัวเองครับ ยามที่ เปิดบล็อคเข้ามาอ่าน)